یک کارشناس و نویسنده رادیو تأکید کرد: عشق رادیو با هیچ فقدانی خاموش نمی‌شود
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی ما، معصومه نورزاد، نویسنده، کارشناس و مدیر روابط عمومی رادیو نمایش، در یادداشتی به مناسبت روز رادیو (چهارم اردیبهشت)، از عشق رادیو و تداوم این دلدادگی در دل‌های خالقان صدا نوشته است.
عشق رادیو؛ از نخستین کلمه‌ها تا اوج هنر نمایشی
نورزاد در این یادداشت، آغاز مسیر خود در رادیو را سال ۱۳۷۸ توصیف کرده و می‌گوید که نویسندگی، دروازه ورود او به «دنیای جادویی صدا» بوده است. به گفته این کارشناس، هم‌کاری با تهیه‌کنندگان و سردبیران فاخری همچون وحید رستگاری، زنده‌یاد حمید منوچهری و بانو نسرین ادهمی، زمینه‌ساز تجربه‌های تازه‌ای در عرصه نمایش‌های رادیویی شد.
او همچنین از تجربه هم‌نشینی با زنده‌یاد ژاله علو به عنوان نقطه عطفی در نقش‌آفرینی خود به عنوان گوینده و بازیگر رادیو یاد کرده و می‌نویسد: «با هر کلمه، جانی تازه به کالبد داستان‌ها بخشیدم.»
عشق رادیو در دل فقدان‌ها؛ یادبود پیشکسوتان و ارگ صدا
یکی از تأکیدهای اصلی متن یادداشت، ماندگاری عشق رادیو فراتر از هر فقدانی است. نورزاد با اشاره به خالی شدن جای چهره‌های بزرگ رادیو، آنان را «یادگارانی» می‌خواند که با صدای خود به رادیو روح می‌دمیدند و حالا «پژواک خاطراتشان در گوش زمان باقی است.»
او همچنین از «ارگ زیبای رادیو نمایش» به عنوان بنایی باشکوه و نمادین نام می‌برد که فقط یک ساختمان نیست، بلکه «تپش قلب هنر نمایشی در میان شهر» محسوب می‌شود.
چرا عشق رادیو هیچ‌گاه خاموش نمی‌شود؟
- پیوند عاطفی با مخاطب: رادیو با تکیه بر قدرت صدا، رابطه‌ای صمیمی و بی‌واسطه با شنونده برقرار می‌کند که با از دست رفتن افراد یا مکان‌ها از بین نمی‌رود.
- تداوم نسل‌ها در هنر صدا: تجربه‌هایی مانند آنچه نورزاد روایت کرده – از نویسندگی تا بازیگری و مدیریت – نشان می‌دهد که عشق رادیو به عنوان یک میراث هنری، از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود.
عشق رادیو؛ فراتر از یک حرفه
نورزاد در پایان یادداشت خود، رادیو را «عشقی بی‌پایان» توصیف کرده که با هر بار شنیدن دوباره جان می‌گیرد. او روز رادیو را روزی می‌داند که «با هر واژه و با هر موج، صدای انسان را به جهان می‌برد و دل‌ها را به هم نزدیک می‌کند.»
این یادداشت که در روزهای پس از چهارم اردیبهشت بازتاب گسترده‌ای در میان اهالی رسانه داشته، بار دیگر نشان داد که عشق رادیو همچنان تپنده‌ترین ضربان در قلب رسانه ملی است؛ تپشی که با هیچ فقدانی خاموش نمی‌شود.
